| |
MINI SŁOWNIK WAREZOWY
Klikamy na jedno z haseł, aby wyświetlić zawartość
Obraz to dokładna kopia płyty kompaktowej, dysku twardego lub partycji, najczęściej zapisana w pojedynczym pliku. Z obrazu można wykonać dowolną liczbę kopii oryginalnej płyty kompaktowej lub dysku twardego. Często określa się obrazem tzw. projekt płyty CD bądź plikopartycję.
Przykłady obrazów płyt
* ISO
* CUE/BIN
* MDS/MDF
* NRG
* CCD/IMG/SUB
* PDI
* BTW
* CDI
* CDER
* DEE
Obrazy dyskietek
* MSA
* DIM
* ST
* ATR
* IMG
Programy do odczytywania i zapisywania obrazów płyt
* UltraISO
* DAEMON Tools
* Alcohol 120%
* K3b
RIP - wersja, która jest przepakowana. W takich kopiach zazwyczaj jest wycięta muzyka, lub filmy. Jednak nie zawsze.
FULL-RIP - j/w, jednak w takiej kopii nic nie jest wycięte.
CLONEDVD - wersja kopiowana bezpośrednio z oryginalnej płyty. Nie posiada crack'a.
ULTRA-RIP - wersja potężnie przepakowana, która przeważnie ma wycięte jakieś elementy (czyt. RIP)
RE-PACK - mocno przepakowana wersja gry, która w instalacji nie różni sie niczym od oryginału jednakże sam proces instalacji jest wydłużony, a zasługą tego są spakowane dane, które w wersji oryginalnej nie są spakowane, bądź są w inny sposób. Wersja ta charakteryzuje się czasami obniżoną jakością przerywników filmowych podczas gry.
Przedpremierowe:
Screener (SCR) - Kopia promocyjna filmu fabularnego lub DVD (ang. Screener) jest rozsyłana do krytyków filmowych, sklepów video (dla kierowników i pracowników) oraz innych specjalistów z branży filmowej, a także producentów i dystrybutorów, przed oficjalną premierą filmu (kinową lub DVD).
Kopia promocyjna zawiera wiele zabezpieczeń przed kopiowaniem i rozprowadzaniem. Najczęściej każdy wysyłany screener jest opatrzony indywidualnym oznaczeniem (np. znakami wodnymi na filmie) oraz napisami stwierdzającymi, że nie jest to film do rozpowszechniania i wszelkie próby jego powielania (kopiowania) i rozpowszechniania są zabronione i karane przez prawo. Zawiera także napisy stwierdzające, że jest on przeznaczony dla odpowiedniego grona odbiorców. Prawie zawsze pokazana jest też nazwa wytwórni filmowej np. napis "Property of Universal" itp.
Takie zabezpieczenia pozwalają na odnalezienie źródła do którego pierwotnie materiał miał trafić. Wiadomo dzięki temu skąd lub od kogo został on nielegalnie skopiowany i w razie jego upublicznienia w internecie łatwiej odnaleźć osobę rozpowszechniającą kopie. Dostępne w internecie kopie są oznaczane skrótami SCR, DVDSCR lub po prostu SCREENER.
TeleCine (TC) - Telekino (Telecine) – proces konwersji obrazu z taśmy filmowej na sygnał telewizyjny analogowy (PAL HDTV lub NTSC) bądź cyfrowy. Jest to także nazwa maszyny, służącej temu zadaniu.
Workprint (WP) - to wersja robocza filmu, która zazwyczaj pochodzi z przecieków ze studia montażowego. Charakteryzuje się różną jakością obrazu, brakiem efektów specjalnych oraz brakiem niektórych dźwięków (lub całkowitym brakiem dźwięku). Film w wersji workprint oznaczony jest nazwą wytwórni oraz licznikiem.
Kinowe:
CAM - (skrót od ang. camera), kinówka – metoda kopiowania filmów, zazwyczaj chronionych przez prawo autorskie, jak również do oznaczenia kopii wykonanych tą metodą. Nagranie jest wykonywane w kinie, zwykle za pomocą kamery cyfrowej. Czasami używany jest do tego mały statyw, lecz przeważnie jest to niemożliwe.
Na jakość nagrania, poza użyciem statywu, wpływa także widownia, która nie zawsze jest nieruchoma, oraz kąt, pod którym film był nagrywany. Po odpowiedniej obróbce powyższe mankamenty można wyeliminować, o ile na ekranie nie były wyświetlane napisy dialogowe. Nagrania takie często mają ciemne trójkątne obszary na górze i dole ekranu, obraz charakteryzuje się też słabym kontrastem w ciemnych i bardzo jasnych scenach. Dźwięk nagrywany jest przez wbudowany mikrofon kamery i, szczególnie w przypadku komedii, podczas odtwarzania słyszalny jest śmiech widowni. Z tych względów jakość obrazu i dźwięku kinówek uznawana jest za bardzo słabą. Jednak, szczególnie w przypadku nowych filmów, kinówki mogą być jedyną dostępną nielegalną kopią. Dystrybucja tego rodzaju kopii zazwyczaj kończy się w momencie, gdy pojawią się kopie lepszej jakości.
Ponieważ aby wykonać takie nagranie należy wnieść do kina kamerę, niektóre z nich zakazują wnoszenia toreb, plecaków itp. Ponadto w 2001 roku zaczęto stosować zabezpieczenia wbudowane w film (unikalne sekwencje małych kropek itp.), które, o ile nie zostały usunięte w trakcie obróbki, pozwalają ustalić, w którym kinie nagranie zostało wykonane.
Telesync (TS) - jest to metoda kopiowania filmów, zazwyczaj chronionych przez prawo autorskie. Określenie to jest stosowane także do oznaczania kopii wykonanych tą metodą.
Nagranie jest wykonywane w kinie, jednak - w odróżnieniu do kopii Cam także nagrywanej w kinie - stosuje się zewnętrzne źródło dźwięku (pochodzące najprawdopodobniej z kinowego gniazdka do słuchawek dla ludzi z uszkodzonym słuchem). Często Telesync jest filmowany w pustym kinie lub specjalnym pomieszczeniu z projektorami, przy użyciu profesjonalnej kamery. Powoduje to, że jakość obrazu i dźwięku jest wyższa niż w przypadku Cam, ponadto poszczególne kopie TS mogą się pod tym względem znacząco różnić. Duża część filmów oznaczonych jako Telesync jest nazywana błędnie i powinna być oznaczona jako Cam.
Telesync jest, poza DVDRip, najczęściej spotykaną formą nielegalnych kopii filmów, zwykle dostępną już po kilku dniach od pojawienia się pierwszych kopii Cam.
Domowy ripping:
DVDRip - (z ang. Digital Versatile Disc Ripping) - metoda uzyskiwania materiału filmowego w dowolnej formie z płyty DVD-Video.
W tym celu wykorzystuje się program, który umożliwia konwersję materiału wideo z płyty DVD do formatów Video CD, Super Video CD i/lub AVI. Program zapisuje przekonwertowany film na twardym dysku komputera, a potem może nagrać materiał wynikowy np. na płycie CD-R.
PDTV - (ang. Pure Digitally Television) czyli czysto cyfrowa telewizja. Standard ten używany jest mniej więcej od 2001 roku, przede wszystkim w środowiskach warezowych, jako opis plików wymienianych w sieci. Oznacza ze plik (film, serial, itp.) został zgrany z telewizji cyfrowej. Jakosc można porównać z HDTV, jednak rozdzielczość jest mniejsza. Format bliźniaczy do DSRip
DVBRip - (ang. Digital Video Broadcast Ripping) - jest to zgrywanie ścieżki obrazu oraz dźwięku z cyfrowego odbiornika satelitarnego lub naziemnego DVB za pomocą karty telewizji satelitarnej lub naziemnej na inne cyfrowe nośniki danych.
R5 - to nazwa specyficznego formatu DVD, stosowana do oznaczania kopii bootleg filmów rozpowszechnianych w internecie. R5 nawiązuje do regionu DVD (Region 5), odnoszącego się do krajów byłego ZSRR, Afryki oraz Indii.
Przemysł filmowy stworzył ten format DVD, który może być produkowany znacznie szybciej i taniej niż tradycyjne DVD, aby rywalizować z pirackimi kopiami filmów, pojawiającymi się w internecie bardzo szybko. Różnica między dystrybucją R5 a standardowym DVD to przede wszystkim sposób powstania. R5 to bezpośredni transfer typu TeleCine bez dodatkowego przetwarzania. To również mniej dodatków specjalnych. Dzięki temu R5 może być wydany równo z premierą DVD Screenera, a tym samym może konkurować czasowo z wydaniami pirackimi.
W niektórych przypadkach DVD R5 może być wydany bez angielskiej ścieżki audio. W tym wypadku piracka kopia musi mieć zapożyczoną ścieżkę audio z innego źródła. Takie pozycje są często oznaczane literami ".LiNE". Jakość obrazu R5 jest porównywalna z DVD Screenerem, przy czym R5 nie zawiera żadnych dodatkowych tekstów czy czarno-białych scen. Ogólna jakość jest lepsza niż w przypadku kopii Telecine, ponieważ transfer jest wykonywany przy użyciu profesjonalnego sprzętu.
Ze względu na jakość i brak ściśle określonych standardów bardzo często wydania R5 DVD są na scenie pirackiej nazywane Telecine, DVD Screener, lub nawet DVDRip. Dopiero pod koniec 2006 roku kilka grup (DREAMLiGHT, mVs, PUKKA, COALiTiON) zaczęły stosować nazewnictwo "R5", lub "R5.LiNE".
TVRip - (TeleVision Ripping) - jest to zrzut sygnału audiowizualnego w standardzie PAL lub NTSC na cyfrowe nośniki danych. Zrzut odbywa się najczęściej za pomocą komputerowego odbiornika telewizyjnego. Jakość obrazu jest zbliżona do danych wejściowych. Ponieważ sygnał jest analogowy a dane są zapisywane cyfrowo, jest to digitalizacja obrazu.
VHSRip - (ang.Video Home System), jest to inaczej zgrywanie obrazu z taśmy VHS na inny cyfrowy nośnik np. DVD.
Proper – nowa poprawiona wersja filmu który był “nuked” innej grupy.
Repack – poprawiona wersja filmu przez tą samą grupę
WS – WideScreen – format szerokoekranowy, np. 16:9
FS – FullScreen – format pełnoekranowy 4:3
SUBBED – Z napisami. W przypadku VCD oznacza to zwykle, że napisy zostały nałożone na stałe na klatki filmu. Zwykle napisy są po chińsku, malajsku czy tajsku. Zdarzają się też napisy w dwóch wersjach językowych naraz, co zajmuje znaczny obszar ekranu. SVCD obsługuje przełączane napisy, także niektóre DVDRipy mają taką możliwość. Będzie to wspomniane w pliku NFO, jeżeli taki jest.
UNSUBBED – Bez napisów. Jeżeli film był wypuszczony z napisami (subbed) może być wypuszczona później wersja Unsubbed [ najczęściej jest to ich ukrycie poprzez zrobienie "Blura" nałożenie maski na nie ].
LIMITED – Film, który był wyświetlany tylko w ograniczonej (’limited’) ilości kin, zwykle mniejszej niż 250. Są to zwykle krótsze formy artystyczne.
INTERNAL – Wersja do użytku wewnętrznego (tylko dla członków grupy) jest wypuszczana z kilku powodów. Grupy wypuszczają dużo starszych DVD jako ‘Internal’, aby nie zostać oskarżonym o naśladownictwo. Także niższej jakości kinówki są wypuszczane jako ‘Internal’, aby nie obniżyć prestiżu grupy lub z powodu ilości już zrobionych kopii. Wersje ‘Internal’ są normalnie dostępne na serwerach związanych z grupą, ale nie mogą być przenoszone na inne serwery bez zgody admina. Grupa DEViSE (p2p) wypuszcza praktycznie same INTERNAL’e, ale jest szanowana ze względu iż oni swoje releasy dają w najwyższej jakości.
STV - Straight To Video – Są to filmy które miały swoją premierę na kasetach VHS lub DVD, nie były wyświetlane w kinach.
Nuked – film który ma jakieś błędy.
Archiwum – plik otrzymywany w procesie archiwizacji (często związana z kompresją) danych. Archiwa przygotowywane są przez programy archiwizujące i kompresujące. Po wykonaniu procesu archiwizacji dane źródłowe zajmują mniej miejsca i umieszczone są w jednym pliku, mającym zwykle rozszerzenia .tar lub .zip, .rar, .arj, .lha, .jar, .CAB a czasem .exe.
CRC -(ang. Cyclic Redundancy Check – cykliczny kod nadmiarowy) to matematyczna suma kontrolna wykorzystywana do wykrywania uszkodzonych danych binarnych.
Kod CRC zwykle dodawany jest do ramki lub pakietu (np. w standardzie USB) w celu późniejszej weryfikacji integralności danych. Jest to algorytm wykrywania błędów bardziej niezawodny niż suma kontrolna, umożliwia również określenie, czy błąd zdarzył się podczas transmisji. Wartość CRC określana jest w sposób bardziej rygorystyczny niż wartość sumy kontrolnej - otrzymuje się ją w wyniku podziału wartości otrzymanej w wyniku odczytania ciągu binarnego przez wcześniej określoną liczbę binarną.
CRC jest resztą z binarnego dzielenia ciągu danych przez relatywnie krótki dzielnik, zwany generatorem lub wielomianem CRC. W praktyce stosuje się najczęściej wielomiany o długości 17 lub 33 bitów, dające odpowiednio wyniki 16 (CRC-16) i 32 bitów (CRC-32).
Metoda ta jest szeroko wykorzystywana do wykrywania błędów przypadkowych, ale nie nadaje się do ochrony integralności w zastosowaniach kryptograficznych. CRC jest relatywnie łatwe do sfałszowania, tj. jest możliwe takie poprawienie ciągu bitów by dawał on w wyniku poprawne CRC.
Błędy CRC - w momencie ich pojawienia przy wypakowaniu archiwum tracimy możliwość jego 100% wypakowania. Jeżeli archiwa posiadają dołączone Dane Naprawcze, to możemy ich użyć do naprawy uszkodzonych kompilacji. Błędy CRC pokazywane są przez niektóre programy jako "niewłaściwe hasło?", co oczywiście jest wprowadzeniem w błąd użytkownika.
|
|
